W związku z toczącą się gorącą debatą i zaniepokojeniem środowisk depozytariuszy szeroko rozumianej kultury ludowej i tradycyjnej, Katedra UNESCO ds. publicznych i globalnych procesów zarządzania niematerialnym dziedzictwem kulturowym (ichgovernance.com), przedstawia opinię na temat projektu ustawy o zespołach ludowych z perspektywy zgodności jej założeń, rozwiązań i celów z ratyfikowaną przez Polskę w 2011 roku Konwencją UNESCO w sprawie ochrony niematerialnego dziedzictwa kulturowego z 2003 roku.
—
Pobierz pdf i przeczytaj „Stanowisko Katedry UNESCO…”:
—
—
Spis treści „Stanowiska Katedry UNESCO…”:
1. Wprowadzenie
2. Różnice pomiędzy modelem zarządzania dziedzictwem niematerialnym zgodnym z ratyfikowaną przez Polskę Konwencją UNESCO z 2003 r. a modelem projektowanym w ustawie o zespołach ludowych
2.1. Dziedzictwo niematerialne to szeroki zespół różnorodnych zjawisk, budujących tożsamość różnorodnych wspólnot, grup i jednostek, w tym m.in. tworzących zespoły ludowe
2.2. Ochrona niematerialnego dziedzictwa kulturowego wymaga aktywnego udziału społeczności na zasadzie „nic o nas bez nas”
2.3. Przedmiotem ochrony są przede wszystkim praktyki, wspólnoty i przekaz międzypokoleniowy a nie konkretne struktury organizacyjne
3. Polityka państwa i ustawa w sprawie ochrony niematerialnego dziedzictwa kulturowego
4. Rekomendacje
—
[…] Katedra UNESCO apeluje o wykorzystanie obecnej debaty parlamentarnej i środowiskowej jako impulsu do rozpoczęcia prac nad kompleksową ustawą o ochronie niematerialnego dziedzictwa kulturowego, która objęłaby także zespoły ludowe. Taka regulacja umożliwiłaby pełniejszą implementację zobowiązań wynikających z Konwencji UNESCO z 2003 r., stworzenie spójnego systemu ochrony żywego dziedzictwa w Polsce oraz wypracowanie nowoczesnego modelu zarządzania opartego na partnerstwie państwa, instytucji publicznych i społeczności będących rzeczywistymi depozytariuszami dziedzictwa. Katedra UNESCO oferuje także gotowość do współpracy na rzecz wypracowania projektu takiej ustawy ze wszystkimi zainteresowanymi podmiotami, instytucjami i środowiskami.
—
dr hab. Hanna Schreiber, prof. Uniwersytetu Warszawskiego
Kierowniczka Katedry UNESCO ds. publicznych i globalnych procesów zarządzania niematerialnym dziedzictwem kulturowym na Wydziale Nauk Politycznych i Studiów Międzynarodowych Uniwersytetu Warszawskiego
Członkini globalnej sieci facylitatorów UNESCO ds. Konwencji z 2003 roku