Akademia Tańca Tradycyjnego

Informacje o bieżących warsztatach:
Facebook/akademia.tanca.tradycyjnego/

Polecamy również lekcja wideo:
Taniec Tradycyjny PL
YouTube/@taniectradycyjnypl4588 

Piotr Zgorzelski – tancerz, z wykształcenia etnolog i antropolog kultury, absolwent Uniwersytetu Warszawskiego. Od blisko 20 lat prowadzi warsztaty polskich tańców tradycyjnych w Polsce i na świecie pochodzących m.in z takich regionów jak Mazowsze, Radomskie, Wielkopolska oraz Rzeszowskie.

Tańce powszechnie niegdyś znane w Polsce, dziś na nowo odżywają wyciągnięte z zakurzonej półki lub czyjejś pamięci. Potańcówki z dechami, letnie Tabory Domu Tańca, domówki i wiele innych spontanicznych akcji z polską niestylizowaną tradycyjną muzyką i tańcem przyciąga na nowo setki ludzi w całej Polsce, zwłaszcza w dużych miastach. Wieś powoli też budzi się z marazmu i przestaje się wstydzić własnych korzeni.

To co chcemy zaproponować moglibyśmy nazwać popularnym tańcem tradycyjnym, który wykonywany był dawniej przez dużą część społeczeństwa zarówno na wsi jak i w mieście. Daleko mu do stylizowanych form scenicznych. Myślę, że to dlatego tkwi w nim tak niespożyta energia, radość, spontaniczność i żywiołowość, która niekiedy idzie wręcz w kierunku transowości, zwłaszcza wtedy, gdy jeden taniec trwa kilkanaście minut i więcej.

Dzięki warsztatom można będzie zatańczyć dużą część polskich tańców tradycyjnych, zabaw i gier tanecznych, które wykonuje się w korowodach, parach, trójkach oraz większych układach tanecznych, zwłaszcza po okręgu. Opanujemy zasady tańca w metrum nieparzystym – na trzy (rytmy mazurkowe) oraz w metrum parzystym na dwa (rytmy polkowe), tańczenie w parze i w grupie po kole przynajmniej w dwóch kierunkach, wirowanie w układzie otwartym i zamkniętym, oraz stosowanie różnego rodzaju ozdobników.

Bardzo ważnym elementem naszego spotkania będzie nabycie umiejętności improwizowania w tańcu, dzięki którym możliwe jest spontaniczne wyrażanie swoich emocji poprzez różnego rodzaju maniery wykonawcze oraz ozdobniki tak charakterystyczne dla dawnych niestylizowanych form tańca.

Warsztaty przeplatane będą ćwiczeniami rytmicznymi i głosowymi, a w przerwach będzie można obejrzeć unikalne materiały video.

Udana zabawa wymaga od tancerzy orientacji w przestrzeni i kontaktu z wszystkimi tańczącymi. Wieś, w której kiedyś wszyscy się bardzo dobrze znali zastąpiła miejska aglomeracja oraz wirtualny świat, w których kontakt z drugim człowiekiem jest sporadyczny i powierzchowny. Będziemy starali się przywrócić te dawne relacje.

Będąc na tradycyjnej potańcówce tańczymy zawsze wspólnie, zarówno z partnerem jak i z całą grupą. Wzajemne relacje między tańczącymi są szalenie istotne, gdyż bez nich jest niemożliwe uczestniczenie we wspólnych pląsach, bez względu na miejsce, gdzie dany taniec będzie wykonywany.

Z jednej strony dajemy własną radość i energię, z drugiej strony otrzymujemy ją po wielokroć wzmocnioną od innych. To ona napędza taniec i sprawia, że czujemy się szczęśliwi i potrzebni. Taneczne spotkanie zamienia się wówczas we wspólne świętowanie. Ta niespożyta energia, radość i żywiołowość, idzie niekiedy wręcz w kierunku transowości, zwłaszcza wtedy, gdy jeden taniec trwa kilkanaście minut i więcej. Tego również doświadczymy i nauczymy się na moich warsztatach.

Warsztaty przewidziane są przede wszystkim dla osób początkujących i średnio-zaawansowanych ale na pewno skorzystają z nich także nauczyciele i uczniowie szkół muzycznych, nauczyciele i uczniowie szkół baletowych, instruktorzy, tancerze, muzycy, animatorzy kultury, muzyko i choreoterapeuci, którzy będą mogli pogłębić swoją wiedzę i umiejętności dotyczące metodyki nauczania polskich tańców ludowych w formach niescenicznych oraz pozyskać materiał taneczny do wykorzystania we własnej pracy.

W zależności od tematu warsztatów uczestnicy poznają i nauczą m.in.: mazurka/oberka oraz polki w wielu odmianach regionalnych, kujawiaka, krakowiaka, chodzonego, wiwata, walczyka, tańce układowe i zabawy taneczne oparte o kroki w/w tańców m.in. krzyżoka, dynę, trojaka, kontro. Warsztaty te bazują na tańcach tradycyjnych, z takich regionów jak: Kurpie, Kujawy, Kresy Wschodnie, Lubelskie, Łęczyckie, Łowickie, Małopolska, Mazowsze, Opoczyńskie, Podlasie, Podkarpacie i Pogórze, Radomskie, Sieradzkie, Suwalskie, Świętokrzyskie i Wielkopolska.

W naszej Akademii można także nauczyć się tańców miejskich (retro) z pierwszej połowy XX wieku (walczyki, sentymentalne tanga, fokstroty oraz slow foxy), a także tradycyjnych tańców europejskim m.in. z Francji, Szwecji, Białorusi czy Ukrainy.

W ramach spotkań warsztatowych prezentujemy także unikalne materiały video dotyczące tańca i muzyki tradycyjnej, zarówno polskie jak i ze świata.

Podsumowując:
— W trakcie naszych warsztatów opanujecie kroki i zasady obowiązujące w niescenicznych formach tańca tradycyjnego, wykonywanego na potańcówkach, tak aby tańczenie sprawiało Wam jak najwięcej przyjemności i radości.
— Nasze warsztaty można potraktować też jako praktykę taneczną albo zajęcia fitnes, podczas których poznamy nowe osoby i spędzimy czas w miłej atmosferze, a przy okazji pozbędziemy się zbędnych kalorii przy polskiej muzyce tradycyjnej.
— Podczas warsztatów pojawią się ćwiczenia rytmiczne, dzięki którym wyrobicie w sobie poczucie rytmu, koordynację ruchową, wzmocnicie tężyznę fizyczną oraz nadacie swoim ruchom tanecznym siłę, płynność i lekkość.
— Będzie to też duża porcja inspiracji, dobrej zabawy i miłego spędzenia czasu wolnego w gronie fantastycznych osób, które przychodzą na nasze warsztaty.
— Będzie to również możliwość poznania ciekawych osób, co pomoże Wam w szybkim znalezieniu sobie partnera/partnerki do tańca przy wszelkich okazjach, podczas których pojawi się muzyka tradycyjna.

PROPOZYCJE WARSZTATÓW

CIAŁO W TRADYCYJNYM RYTMIE – kontakt, harmonia, wspólnota, komunikacja, improwizacja na przykładzie polskich tańców tradycyjnych (dla aktorów i tancerzy zajmujących się tańcem współczesnym, klasycznym, eksperymentalnym)

Prócz nauki konkretnych kroków i tańców ideą warsztatów jest przekazanie aktorom i tancerzom zajmującym się na co dzień tańcem współczesnym, klasycznym, eksperymentalnym, szeregu doświadczeń związanych z polskimi tańcami tradycyjnymi, z istniejącym w nich językiem harmonii, wspólnotowości, komunikacji, improwizacji oraz ekspresji.

Warsztaty uwidocznią właściwości różnych zjawisk ruchowych wynikających z relacji pomiędzy partnerami w parze, pomiędzy poszczególnymi osobami w grupie, relacji tworzących się w całej zbiorowości tańczących oraz relacji pomiędzy muzykami i tancerzami oraz tancerzami i obserwatorami zewnętrznymi tych działań.

Założenie jest takie, że język ruchu tanecznego jest wyrazem kulturowego etnosu i duchowości konkretnej osoby, konkretnej grupy. Zarazem pomimo zróżnicowania tego etnosu, tego ruchu wykonywanego przez poszczególnych ludzi, poszczególne grupy na kuli ziemskiej, jest to język uniwersalny i zrozumiały dla każdego człowieka czy mieszka on w Ameryce, Europie czy w Azji.

Podczas warsztatów zmierzać będziemy do sytuacji, w której nabyte umiejętności posługiwania się językiem ruchu wynikającego z polskich tańców tradycyjnych – Mazurka, Oberka, Kujawiaka, Krakowiaka, Wiwata, różnych form Polki czy też Chodzonego – będą punktem wyjścia do wspólnej lub indywidualnej ekspresji ruchowej, improwizacji oraz częstszego ich stosowania we współczesnej praktyce aktorskiej i tanecznej.

WARSZTATY POLSKICH TAŃCÓW TRADYCYJNYCH W FORMACH NIESTYLIZOWANYCH

TRADYCYJNE TANECZNE ABC – polskie tańce dwumiarowe w formach niescenicznych (poziom początkujący +1)

Celem naszego warsztatu będzie nauka i opanowanie w stopniu podstawowym zasad obowiązujących w niescenicznych formach tańca tradycyjnego o rytmach dwumiarowych oraz elementów z nią związanych takich jak: tańczenie w parze, tańczenie po kole, wirowanie w parze w układzie otwartym i zamkniętym, a także używania prostych ozdobników, które wzbogacą nasz taniec. Warsztaty będą bazować na krokach polki z centralnej Polski ale cała metodyka warsztatu będzie przydatna do wszystkich tańców dwumiarowych znanych w Polsce.

Prócz kroków polki poznamy i nauczymy się tanecznych kroków chodobiegu oraz cwału. Dzięki tej całej nauce zatańczymy żwawe polki, krakowiaki, szalonego wiwata oraz wiele tańców układowych bazujących na tych właśnie parzystych rytmach.

Opanowanie tych kroków i tanecznych zasad pozwoli Wam cieszyć się tańcem na miejskich i wiejskich potańcówkach, a wszystko to przy zachowaniu charakterystycznych cech stylu i manier wykonawczych.

W trakcie warsztatów pojawi się także duża ilość ćwiczeń rytmicznych dzięki którym w naszym tańcu pojawi się płynność, spontaniczność, żywiołowość i radość.

W warsztatach wykorzystane zostaną tradycyjne melodie z różnych regionów Polski.

TRADYCYJNE TANECZNE ABC – polskie tańce trójmiarowe w formach niescenicznych (poziom początkujący +1)

Celem naszego warsztatu będzie nauka i opanowanie w stopniu podstawowym zasad obowiązujących w niescenicznych formach tańca tradycyjnego o rytmach trójmiarowych (mazurkowych) oraz elementów z nią związanych takich jak: tańczenie w parze, tańczenie po kole, wirowanie w parze w układzie otwartym i zamkniętym, a także używania prostych ozdobników, które wzbogacą nasz taniec. Warsztaty będą bazować na podstawowych krokach oberka z centralnej Polski, ale cała metodyka nauki tańca będzie przydatna do wszystkich tańców trójmiarowych znanych w Polsce.

Opanowanie tych kroków i tanecznych zasad pozwoli Wam cieszyć się tańcem na miejskich i wiejskich potańcówkach, a wszystko to przy zachowaniu charakterystycznych cech stylu i manier wykonawczych.

W trakcie warsztatów pojawi się także duża ilość ćwiczeń rytmicznych dzięki którym w naszym tańcu pojawi się płynność, spontaniczność, żywiołowość i radość.

W warsztatach wykorzystane zostaną tradycyjne melodie z różnych regionów Polski.

KOROWODY/TROJAKI/KRZYŻOKI czyli polskie tańce układowe (poziom początkujący +1)

 Przenikanie i zapożyczenia z kultury dworskiej, miejskiej i wiejskiej, zmiana charakteru dawnych tańców wojennych, rytualnych, magicznych z obrzędowych, na powszechne i zabawowe, większa mobilność ludzi, migracje zarobkowe, wojny i mody oraz zmiana relacji damsko-męskich, sprawiły, że na przestrzeni ostatnich kilku stuleci byliśmy świadkami rozkwitu olbrzymiej ilości tańców, w których istotną rolę zaczęły odgrywać ściśle określone układy i formy przestrzenne.

Tańce z figurami wykonywane w korowodach, w parach po kole, w trójkach czy też w cztery pary lub w ich wielokrotności, zaczęły odgrywać istotną rolę podczas wiejskich i miejskich potańcówek. Część z nich już zanikła i znamy je tylko z opisów, część zachowała się jeszcze w tańcach i zabawach dziecięcych, jeszcze inne są obecnie wykonywane w formach opracowanych dla publiczności na przeglądach i festiwalach.

Współcześnie pojawiają się też nowe formy powstałe na bazie starych tańców, które cieszą od kilku czy kilkunastu lat osoby coraz liczniej uczestniczące w tradycyjnych potańcówkach. Korowody w liniach i w parach, kontra, krzyżoki, trojaki oraz dwu lub trzyczęściowe tańce w parach, czyli tańce układowe z różnych regionów Polski będą podstawą zaplanowanych warsztatów.

GARNITURY Z KUJAWIAKA (poziom średniozaawansowani +2)

Kujawiaki to tańce bardzo piękne i romantyczne, ale zarazem ze względu na specyficzny ruch ciała oraz nieśpieszny rubatowy rytm są one dość trudne do zatańczenia. Historycznie związane są one z takimi regionami jak Kujawy, Łęczyckie oraz północno-zachodnie Mazowsze. Jednak na przełomie XIX i XX wieku rozpowszechniły się niemal w całej Polsce.

Na sposób ich tańczenia miało wpływ m.in. miejsce, gdzie był ten taniec wykonywany. Pod wiejską strzechą kujawiaki tańczono płasko, a krok był drobiony.  Natomiast na „pańskich” salonach, we dworach krok był bardziej posuwisty i falujący „z oddechem i obłoczkami”. Kujawiaki są znane i grane w wielu regionach Polski jednak czym dalej od „źródła” tym charakter tańca ulega coraz większym przekształceniom. W miejscach, gdzie zatracono tempo rubato do melodii kujawiaków po prostu zaczęto „walcować”.

Dawniej kujawiaka grano i tańczono jako cykl następujących po sobie tańców, granych w coraz szybszym tempie, który potocznie nazywano „garniturem”. Na Kujawach garnitur taki składał się z chodzonego z figurami, kujawiaka właściwego oraz oberka. Podczas warsztatów nauczymy się „kujawskiego garnituru”, tańczenia w parach po kole na kseb i odsib oraz stosowania prostych ozdobników.

Co ciekawe muzyce i tańcom z Kujaw bliskie są rytmy, które odnajdziemy w bardzo popularnych skandynawskich tańcach parowych m.in. w szwedzkiej polska oraz slängpolska.

Warsztaty są na poziomie średnio-zaawansowanym czyli dla osób, które opanowały tańczenie do rytmów trójmiarowych na poziomie podstawowym i potrafią płynnie wirować po kole „pod słońce”.

OBERKI I POLKI dla tych co już coś potrafią (poziom średniozaawansowani +2)

Warsztaty te to kontynuacja przygody z wiejskimi oberkami i polkami. W trakcie ich trwania skupimy się na doskonaleniu wiedzy i umiejętności nabytych w poprzednim miesiącu jak również nabyciu nowych umiejętności tanecznych.

Będziemy pracować nad wirowaniem po kole „ze słońcem oraz pod słońce”, nad płynną zmianą kierunku tańca, wirowaniem pary w tzw. „cztery strony’. Dodatkowo zajmiemy się nauką różnego rodzaju ozdobników m.in. przytupów, przyklęków czy hołubców.

Finalnie dążyć będziemy do tańca, w którym będzie mogła pojawiać się spontaniczność oraz własna improwizacja przy zachowaniu charakterystycznych cech stylu i manier wykonawczych podpatrzonych u wiejskich tancerzy.

Opanowanie tych elementów pozwoli Wam cieszyć się tańcem m.in. podczas Festiwalu Wszystkie Mazurki Świata oraz na licznych tradycyjnych potańcówkach, organizowanych zarówno w mieście jak i na wsi.

Warsztaty dedykowane są dla osób, które opanowały tańczenie na poziomie podstawowym, czyli potrafią płynnie wirować w pierwszym kierunku (pod słońce)!

MAZUREK FREESTYLE – polskie tańce tradycyjne w nowym stylu (poziom średniozaawansowani +2)

Taniec jest żywą materią i podobnie jak 100 czy 200 lat temu w sposób naturalny ulega ciągłym zmianom, rozwija się, choć proces ten współcześnie jest o wiele szybszy niż dawniej.

Mazurek Freestyle to nowa formuła tańczenia polskich tańców tradycyjnych, zwłaszcza w metrum trójmiarowym, którą nasza Akademia Tańca Tradycyjnego jako jedyna w Polsce rozwija już od ponad dwóch dekad.

Pojawia się ona coraz częściej na miejsko-wiejskich potańcówkach w całej Polsce, wzbogacając nasze rodzime tańce o nowe ozdobniki i formy stylistyczne.

Podczas warsztatów rozwiniemy nasze umiejętności w stosowania różnych ozdobników wziętych od wiejskich mistrzów tańca lub z dostępnych materiałów archiwalnych. Następnie wzbogacimy je o nowe ozdobniki które pasują do polskich oberków, ale zaczerpnięte zostały z innych niż polska tradycji tanecznych.

Tak jak zmienia się język, którym posługujemy się na co dzień, tak zmieniać się i rozwijać się będzie nasz taniec, który choć w duchu i stylu dawnych tańców będzie „gadać” we współczesny sposób. To z niego bierze się styl nazwany przez nas Mazurek Freestyle.

Choć ozdobniki z Mazurek Freestyle możemy zastosować przy różnych tańcach o metrum trójmiarowym i dwumiarowym to podczas naszych warsztatów będziemy bazowali na krokach radomskiego oberka.

Warsztaty dedykowane są dla osób, które opanowały tańczenie na poziomie podstawowym, czyli potrafią płynnie wirować w pierwszym kierunku (pod słońce)!

SZALONE OBERY I POLKI Z RADOMSZCZYZNY (poziom średniozaawansowani +2)

Radomszczyzna słynie z bardzo szybkich, płasko tańczonych w parach nawet przez kilkanaście minut oberków oraz polek.

Mimo, że jest widoczny dla tego regionu pewien charakterystyczny, wspólny sposób tańczenia, to wśród tancerzy-mistrzów widać pewne „indywidualne” maniery wykonawcze. To nimi się zajmiemy podczas warsztatów.

Podczas warsztatów opanujemy wiejski styl tańca, maniery wykonawcze oraz sposób tańczenia, a także wirowanie par w „cztery strony”, podpatrzony od kilku tancerzy-mistrzów z Radomszczyzny.

Nauczymy się „stylu” tańca od tak znamienitych tancerzy jak Stanisław Kiełbasa z okolic Wieniawy, Józef Lipiński, rodziny Zarasiów z Nieznamierowic czy rodziny Cieślaków z okolic Przystałowic Małych.

Prócz wirowania w parach po kole, ważnym elementem, który opanujemy będzie umiejętność spontanicznego improwizowania i używania w tańcu różnych ozdobników m.in. przytupów, przyklęków, hołubców,pochyleń, dzięki którym możliwe było i jest nadal, indywidualne wyrażanie emocji w tańcu.

Warsztaty dedykowane są dla osób, które opanowały tańczenie na poziomie podstawowym, czyli potrafią płynnie wirować w pierwszym kierunku (pod słońce)!

Najbardziej znane TAŃCE PODKARPACIA (poziom średniozaawansowani +2)

Podczas warsztatów nauczymy się charakterystycznych tańców z Podkarpacia i Pogórza Karpackiego m.in. takich jak okółka, wolny, tramla, polka z nogi czy polka uginana.

Podczas warsztatów będziemy rozwijać nasze umiejętności związane z tańczeniem w parze, tańczeniem po kole, zarówno pod słońce jak i ze słońcem, wirowaniem w parze w dwóch kierunkach oraz używaniem różnego rodzaju ozdobników spotykanych w tańcach Podkarpacia.

Warsztaty dedykowane są dla osób, które opanowały tańczenie na poziomie podstawowym, czyli potrafią płynnie wirować w pierwszym kierunku (pod słońce)!

TAŃCE GÓRALI BUKOWIŃSKICH (poziom początkujący i średniozaawansowani +1/+2)

Celem warsztatów będzie nauka i opanowanie w stopniu podstawowym tańców Górali Bukowińskich (Czadeckich). Podczas warsztatów nauczymy się charakterystycznych dla Górali Bukowińskich tańców układowych, korowodowych i parowych m.in. harkana, syrbę, ciobana, anielę, kosę, polkę glazyr, kozaka.

Górale Bukowińscy to społeczność pochodzenia śląsko-małopolskiego, a znaczna jej część przez pewien czas zasiedlała dolinę Kysucy i Pohorele na terenie obecnej Słowacji, aby następnie w ramach habsburskiej akcji kolonizacyjnej z początku XIX wiek dać się przesiedlić na teren rumuńskiej Bukowiny.

Po drugiej wojnie światowej część Górali Bukowińskich wróciła do Polski jako repatrianci i została osiedlona na ziemiach odzyskanych (Lubuskie) m.in. w okolicy Żagania. Pobyt na Bukowinie, w środowisku wieloetnicznym odcisnął piętno na tradycjach społeczności, stanowiących interesujące połączenie elementów kultury karpackiej z elementami tańców przesiedleńców z różnych części imperium habsburskiego.

Warsztaty POLSKICH TAŃCÓW RETRO z pierwszej połowy XX wieku – jak je zatańczyć? (poziom początkujący i średniozaawansowani +1/+2)

Polskie tańce retro z pierwszej połowy XX wieku na nowo zachwycają młodych i wprowadzają w nostalgię starszych.

Na początku XX wieku, a zwłaszcza po odzyskaniu przez Polskę niepodległości „starano” się nadążyć za europejską i światową kulturą także w dziedzinie muzyki i tańca. Nowinki muzyczne importowane z zagranicy, docierały do słuchaczy poprzez płyty, nuty, a także radio i kino, ścierając się z miejscowym folklorem tanecznym. Tańczono zarówno swojskie mazurki, oberki, polki jak i importowane walczyki, tanga, slow-foxy i fokstroty.

Latem zabawy taneczne organizowano na wolnym powietrzu, na drewnianych parkietach potocznie nazywanych DECHAMI. Kiedy stawało się chłodniej taneczne imprezy przenoszono do knajpek, kawiarni i restauracji, gdzie urządzano dansingi do muzyki wykonywanej na żywo. Na domowych prywatkach puszczano natomiast muzykę z coraz popularniejszych w międzywojniu patefonów.

W dobrym tonie było umieć tańczyć do nowych rytmów z zagranicy. Polscy kompozytorzy oraz autorzy tekstów prześcigali się w pisaniu nowych przebojów, które można było usłyszeć w filmach fabularnych, w radiu czy na płytach.

Jako że szkół tańca było niewiele i nie wszystkich było na nie stać uczono się i tańczono tak „jak w duszy grało”. Styl był często dowolny, a kroki w tańcu bardzo proste. Z czasem wytworzyły się do określonych melodii, rytmów i temp pewne taneczne schematy, dzięki którym zaczęto tańczyć foxtroty, slow foxy czy sentymentalne tanga. Tych ostatnich nazywanych „sentymentalnymi” lub „komicznymi” skomponowano przed wojną przeogromną ilość, co świadczy o ich olbrzymiej popularności. Wykonywano je jednak w innej stylistyce i formie niż tango argentyńskie.

Na naszych warsztatach pojawią się dawne radiowe i kinowe szlagiery z trzeszczących płyt gramofonowych, melodie z podwórek i miejskich zaułków, a także melodie nagrywane współcześnie przez zespoły praktykujące grę w przedwojennych klimatach m.in.: Warszawskie Combo Taneczne, Warszawska Orkiestra Sentymentalna, Kapela NICPONIE czy Mała Orkiestra Dancingowa.

Nasze warsztaty RETRO to okazja do poznania różnych dawnych form tanecznych wykonywanych powszechnie zarówno w miastach jak i na wsi, w pierwszej połowie XX wieku w całej Europie, skąd moda na te melodie przywędrowała także do Polski.

METODOLOGIA NAUCZANIA POLSKICH TAŃCÓW TRADYCYJNYCH W FORMACH NIESCENICZNYCH (warsztat dla pedagogów i animatorów kultury poziom +1 / +2)

W Polsce taniec tradycyjny na nowo wzbudza coraz większe zainteresowanie. Widać to zwłaszcza w dużych miastach, gdzie można się go uczyć, nie na pokaz, nie na scenę, tylko dla własnej przyjemności. To czego uczę to taniec popularny, znany i wykonywany na wsi i w miastach jeszcze w latach 40,50 i 60 zeszłego stulecia.

Celem naszego warsztatu będzie prezentacja metod, którymi posługujemy się w nauce tańców ludowych Są to metody naturalne wynikające z motoryki naszego ciała i czynności wykonywanych na co dzień. Podczas warsztatów będziemy unikali metod tańca klasycznego czy towarzyskiego jako generalnie obcych formom tradycyjnym.

Zaprezentowane zostaną metody, dzięki którym uczymy tańców w metrum nieparzystym (np. oberki, mazurki, walczyki) i parzystym (np. polki, krakowiaki, wiwaty) czyli tańczenie w parze, w grupie, po kole przynajmniej w jednym kierunku, wirowanie w układzie otwartym i zamkniętym, oraz stosowanie różnego rodzaju prostych ozdobników.

Podczas warsztatów będziemy także zwracali uwagę na to co dzieje się w samym tańcu oraz wokół niego, zarówno w samej technice tańca jak i w relacjach międzyludzkich. Według naszej metody nauka kroków jest równoważna z nauką postaw społecznych, nauką obcowania i interakcji z drugą osobą, z którą wykonuję taniec oraz innymi osobami/parami uczestniczącymi w tej samej czasoprzestrzeni co my sami. Tradycyjny taniec i muzyka tak jak dawniej są dla nas pretekstem do spotkania się z drugim człowiekiem. W tej formie ważniejsze jest przyjemność bawienia się, wspólnotowego przeżywania niż prezentacji np. scenicznej.

WARSZTATY TAŃCÓW BAL FOLK

– FRANCUSKA MAZURKA (poziom początkujący +1)
– WALCE SYMETRYCZNE I ASYMETRYCZNE na 3 / 5 / 8 / 11 (poziom początkujący +1)
– Dwumiarowe i trójmiarowe BOURRÉE (poziom początkujący +1)
– Tradycyjne TAŃCE SZWEDZKIE
– OD WSCHODU DO ZACHODU / Europejski Bal Folk

O WARSZTATACH

Możemy poprowadzić zarówno WARSZTATY jak i POTAŃCÓWKI do muzyki tradycyjnej.

Optymalny czas trwania warsztatów to dwie 2–3 godzinne sesje w ciągu dwóch dni (łącznie 4–6 godzin). Oczywiście mogą być przygotowane przez nas także krótsze warsztaty – 1 dzień 2–3 godziny. Warsztaty mogą być poprowadzone dla grupy początkującej, średniozaawansowanej i zaawansowanej.

Warsztaty prowadzone są przy muzyce z płyt lub z udziałem muzyków/kapel. W przypadku prowadzenia warsztatów z płyt potrzebna jest aktywna kolumna, do której możemy podpiąć nasz laptop z muzyką.

W przypadku zaproszenia z kapelą koszt jej udziału jest uzgadniany osobno. Współpracujemy m.in. z: Kapelą Niwińskich, kapelą WoWaKin, Kapelą Napięcie, Czess Band, kapelą Tęgie Chłopy, Warszawską Orkiestrą Sentymentalną, Nierodzinna Kapela Ostrowskich i wieloma innymi.

Optymalna ilość osób na warsztatach to grupa 20–40 osób. Oczywiście jeśli jest potrzeba to damy radę także poprowadzić potańcówkę i warsztat dla 1000 osób.

Sala z drewnianą podłogą jest zdecydowanie najlepsza i przy grupie około 20–40 osobowej powinna mieć powierzchnię min. 60–100 m2.

Ze względu na mnogość regionów w Polsce oraz różne potrzeby uczestników naszych warsztatów jest możliwość przygotowania specjalnie dedykowanego spotkania.

Zapraszamy do nauki, wspólnej zabawy i przeżywania tanecznego świętowania.

Kontakt:
[email protected]
Facebook/akademia.tanca.tradycyjnego
YouTube/Taniec Tradycyjny PL
SoundCloude/user-169848023

O PROWADZĄCYM ZAJĘCIA

 Piotr Zgorzelski + córki

Piotr Zgorzelski – Warszawiak, etnolog z wykształcenia, tancerz, muzyk stypendysta MKiSZ w dziedzinie tańca i animacji. Od blisko 30 lat prowadzi warsztaty polskich tańców tradycyjnych w Polsce i na świecie. Autor internetowych lekcji tańca na kanale You Tube „Taniec Tradycyjny PL”  oraz Akademii Tańca Tradycyjnego.

Tańca uczył się bezpośrednio od wiejskich i miejskich tancerzy starszego pokolenia, jak również ze źródeł archiwalnych, wypracowując autorski program zajęć uwzględniający współczesne predyspozycje i umiejętności, pokolenia pozbawionego żywego kontaktu z muzyka ludową.

Jest współzałożycielem Stowarzyszenia Dom Tańca (1994)  i jego kilkuletnim prezesem.

W 2020 roku założył zespół ZAWIERUCHA, z którym w maju 2021 roku zdobył Grand Prix podczas Festiwalu Folkowego Polskiego Radia NOWA TRADYCJA  oraz nagrany został debiutancki album OberTany. Teledysk Zawieruchy.

Współtworzył przez 10 lat jako basista i tancerz kapelę Janusz Prusinowski Kompania. Jest autorem, inicjatorem oraz organizatorem cyklicznych projektów edukacyjno-kulturalnych związanych z muzyką i tańcem tradycyjnym, o zasięgu lokalnym oraz międzynarodowym.

Współpracował przez wiele lat jako aktor oraz choreograf z teatrem Darka Kunowskiego „Scena Lubelska 30/32” (przedstawienia „Kalewala”, „Dawid”, „Gilgamesz”, „Czarna Mańka – królowa przedmieścia”), z Teatrem Narodowym w Warszawie („Umowa czyli łajdak ukarany”), Teatrem Polskim „Noc”, Art Stations Fundation z Poznania (Yanka Rudzka ZACZYN  i Yanka Rudzka WIELOGŁOS) oraz Jadwiga Rodowicz (Dziady polsko-japońskie).

W 2008 roku powołał do życia wraz z żoną Bogumiłą Fundację Czas Tradycji, w której realizuje projekty upowszechniające wiedzę i umiejętności o polskich tańcach tradycyjnych. We współpracy z IMiT (obecnie NIMiT) współtworzył portal taniec.edu.pl, który zajmuje się upowszechnianiem wiedzy oraz nauką polskich tańców narodowych, dawnych i tradycyjnych.

Współpracował przy wielu projektach związanych z muzyką i tańcem tradycyjnym m.in. Festiwal Wszystkie Mazurki Świata w Warszawie, Tabor w Chlewiskach, Tabor w Sędku, Tabor w Żółkiewce, Cykl letnich warsztatów i potańcówek w Kawiarnia NIEPODLEGŁA Miejsce Spotkań w Warszawie, Jarmark Jagieloński w Lublinie, ETNO PORT w Poznaniu, Freaki Afryki we Wrocławiu, Festiwal Rozstaje Skrzyżowanie Kultur w Krakowie, Turniej Muzyków Prawdziwych w Szczecinie, Festiwal Ethniesy w Bydgoszczy, Podlaska Oktawa Kultur w Białymstoku, Festiwal Folkowisko w Chutorze, OPENER Festiwal w Gdyni, Festiwal Dźwięki Północy w Gdańsku, Festiwal Mikołajki Folkowe w Lublinie, Tyndyryndy w Kazimierzu n/Wisłą,

WYDAWNICTWA PŁYTOWE w których brał udział: Janusz Prusinowski Kompania (Trio Janusza Prusinowskiego – 3 wydawnictwa płytowe („Mazurki”, „Serce”, „Po kolana w niebie”), z Grażyną Auguścik i Janem Smoczyńskim „Inspired by Lutosławski”, Januszem Olejniczakiem „Ludowe korzenie muzyki Fryderyka Chopina”, Justyną Piernik „Kujawska Atlantyda”, Adamem Strugiem „Monodia Polska”.

Od 2021 lat Piotr Zgorzelski prowadzi warsztaty z córkami – Augustyną, Józefiną i Fryderyką.

Do czytania:
Rozważania na temat tańca, badań nad tańcem i poszukiwania własnej tradycji i tożsamości:
– cz. 1: akademiakolberga.pl/project/w-tancu-i-o-tancu-zrodla-i-inspiracje/
– cz. 2: akademiakolberga.pl/project/w-tancu-i-o-tancu-piotr-zgorzelski/

Do oglądania:
https://www.youtube.com/@taniectradycyjnypl4588/videos
https://www.youtube.com/watch?v=3vMxcV12nUM
https://www.youtube.com/watch?v=A2Ef6vcOqvs
https://www.youtube.com/watch?v=3bKIQ-c2xOE
https://www.youtube.com/watch?v=I5LuiHbNB4w
https://www.youtube.com/watch?v=IhtUZ0SVAbY